Σακελλαροπούλου: Το βιβλίο διευρύνει τα όρια του σπιτιού μας Ημερομηνία:
23/4/2020, 13:42 - Εμφανίσεις: 83
«Το βιβλίο, είτε στη φυσική είτε στην ψηφιακή του μορφή, μας κρατά συντροφιά και μας στηρίζει ψυχολογικά στις συνθήκες απομόνωσης που βιώνουμε όλοι μας.
Διευρύνει τα όρια του σπιτιού μας, δίνει ρυθμό στον χρόνο», τονίζει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, σε ανάρτηση στην προσωπική σελίδα της στο facebook, επί της ευκαιρίας της σημερινής Παγκόσμιας Ημέρας Βιβλίου.
Η κ.
Σακελλαροπούλου, σημειώνει, μεταξύ άλλων, ότι το βιβλίο επαληθεύει τη θέση-κλειδί που κατέχει στη ζωή μας, ως μέσο πολιτισμού, μάθησης και απόλαυσης, με δυο λόγια ως μέσο ελευθερίας.
Ακόμα, εκφράζει την πεποίθησή της ότι αυτή η θέση θα διατηρηθεί ακλόνητη -και ακόμα περισσότερο ενισχυμένη- και έπειτα από την υποχώρηση της πανδημίας.
Τονίζει, παράλληλα, ότι η λογοτεχνία αποτελεί μία βαθιά σχέση με τον εαυτό μας και μία σύνδεση με τον εσωτερικό κόσμο μας, ενώ ξεφυλλίζοντας ένα από τα αγαπημένα βιβλία της, το «Αδριανού Απομνημονεύματα» της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, ξεχωρίζει τη φράση «αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο γιατί ως ένα σημείο ευνοεί την ελευθερία» και παρατηρεί ότι η συγγραφέας κατορθώνει να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας, που δεν θέλησε να γίνει θεός γιατί εκτιμούσε απεριόριστα τον άνθρωπο μέσα του, ούτε και Καίσαρας, γιατί θεωρούσε, ως το τέλος, τον εαυτό του «υπάλληλο του Κράτους».
Ακολουθεί ολόκληρη η ανάρτηση της Προέδρου της Δημοκρατίας: «Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου σήμερα και ξεφυλλίζοντας ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία, το «Αδριανού Απομνημονεύματα» της Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, πέφτω πάνω στη φράση: «Αναζήτησα την ελευθερία πιο πολύ από τη δύναμη, και τη δύναμη μόνο γιατί ως ένα σημείο ευνοεί την ελευθερία».
Μέσα σε λίγα λόγια, η συγγραφέας κατορθώνει να αποτυπώσει τον τρόπο με τον οποίο άσκησε την εξουσία ένας Ρωμαίος αυτοκράτορας που δεν θέλησε να γίνει θεός γιατί εκτιμούσε απεριόριστα τον άνθρωπο μέσα του, ούτε και Καίσαρας, γιατί θεωρούσε, ως το τέλος, τον εαυτό του «υπάλληλο του Κράτους».